KONTYNUACJA BLOGU ,,ALE WKOŁO JEST WESOŁO 1 .
| < Marzec 2019 > |
Pn Wt Śr Cz Pt So N
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
Tagi



GTWb

środa, 20 lutego 2019

Kładka

CHWILA Z HUMOREM RYSUNKOWYM :

Mamy to

03:09, hanula1950 , GTWb
Link Komentarze (2) »
niedziela, 20 stycznia 2019

Mieszkam w Warszawie na osiedlu SŁUŻEW NAD DOLINKĄ.
Bardzo lubię swoje osiedle.
Jest tutaj dużo zieleni.
Są alejki do spacerowania nad jeziorkami, po których pływają kaczusie.

Oto kilka zdjęć z mojego osiedla :

Piękna Dolinka1

Piękna Dolinka2

Zdjęcia pochodzą z pisma, które wydaje moja spółdzielnia mieszkaniowa.

A teraz trochę historii.

Służew, także: Służew nad Dolinką (do początku XVI w. Służewo) – dawna wieś,
obecnie część warszawskiej dzielnicy Mokotów (formalnie nie jest to osiedle).

Granice Służewa wyznaczają ulice:
Aleja Wilanowska, Obrzeżna oraz południowa granica dzielnicy Mokotów
(biegnącą ulicą Dolina Służewiecka, Bokserską i Wyścigową ).
Tak określone granice nie pokrywają się z funkcjonującym historycznie podziałem tych terenów.
Dawna wieś Służew leży obecnie w dwóch dzielnicach – na Mokotowie i Ursynowie.
Na terenie obecnego Służewa znajdują się natomiast dwa osiedla,
stanowiące w istocie większość faktycznego, a nie formalnego Służewca – Służewiec Południowy i Służewiec Fort.
Z tego powodu opis poszczególnych osiedli może budzić pewne wątpliwości.

Dwa główne elementy kształtujące krajobraz Służewa to Potok Służewiecki i Skarpa warszawska.
Poza reliktami dawnej, historycznej zabudowy, o których niżej,
zabudowę Służewa można scharakteryzować w poniższy sposób:

  • na terenie właściwego Służewa (wschodnia część, Służew nad Dolinką)
    – zbudowane w latach 19731978 w technologii „rama H” budynki 4, 11 i 13 kondygnacyjne.
    W północno-zachodniej części osiedle domków jednorodzinnych,
    wznoszonych w dużej mierze w okresie międzywojennym.
    Powierzchnia powyżej 40 ha. Liczba mieszkańców ok. 20 000.
  • na terenie osiedla Służewiec Fort budynki 11 i 16 kondygnacyjne.
    We wschodniej jego części osiedle domków jednorodzinnych.
  • na terenie osiedla Służewiec Południowy eksperymentalne budynki wielorodzinne
    oraz dawna zabudowa przemysłowa (zob. opis Służewca)
    oraz budynki mieszkalne i biurowe z przełomu XX i XXI w.

Osiedle obsługiwane przez liczne linie tramwajowe i autobusowe
podlegające Zarządowi Transportu Miejskiego.
Na jego terenie znajduje się również stacja metraSłużew”.

Dawniej przebiegała tędy trasa Grójeckiej Kolei Dojazdowej i linii trolejbusowej.

Ważniejsze obiekty

 
 
Kościół św. Katarzyny na Służewie
 
 
Żółta Karczma – siedziba Muzeum Historii Polskiego Ruchu Ludowego
 
 
Fort VIIA Twierdzy Warszawa
 
 
Skansen dawnego Służewa - ostatnie gospodarstwo przy ul. Tarniny 7
 
 
Obraz Matki Bożej Różańcowej w jej Służewskim Sanktuarium (kościół św. Dominika)

Na terenie osiedla Służewiec Fort znajdują się:

  • Instytut Fizyki Polskiej Akademii Nauk
  • Wyższa Szkoła Handlu i Prawa im. Ryszarda Łazarskiego

Na terenie osiedla Służewiec Południowy znajdują się:

  • Fort VIIA Twierdzy Warszawa
  • Wydział Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego – fragment
  • Wydział Lingwistyki Stosowanej Uniwersytetu Warszawskiego – fragment
  • Wydział Zarządzania Uniwersytetu Warszawskiego
  • kościół parafialny pw. Świętego Maksymiliana Kolbego
  • zabytkowy dom przy ulicy Wyścigowej 10/12
  • Dom Kultury Kadr

Na terenie właściwego Służewa znajdują się:

  • kościół parafialny św. Dominika i klasztor Dominikanów przy ul. Dominikańskiej
  • Cmentarz na Służewie przy ul. Wałbrzyskiej
  • Służewski Dom Kultury
  • Sala Królestwa zboru Świadków Jehowy

Poza granicami Służewa, a związane z nim historycznie:

  • Parafia św. Katarzyny w Warszawie – leżąca na Ursynowie
  • Cmentarz na Służewie przy ul. Renety – leżący na Ursynowie
  • Muzeum Historii Polskiego Ruchu Ludowego – leżący na Ksawerowie
  • Fort VIII Twierdzy Warszawa – leżący na Ursynowie
  • Tor wyścigów konnych Służewiec – leżący na Ursynowie

Kalendarium historyczne

Pierwszy zapis mówiący o osadnictwie tej okolicy pochodzi z 1065 roku,
kiedy na terenach Służewca osiedlili się zakonnicy – Benedyktyni.
Założyli tam również ośrodek misyjny.

  • 1234 – książę Konrad mazowiecki przekazał ziemie Służewa
    na własność i pod opiekę swojemu rycerzowi, komesowi Gotardowi.
    Miał on za zadanie chronić te ziemie przed najazdami Jaćwingów, Litwinów i Prusów.
  • 1238 – erygowanie przez biskupa Pawła z Bnina parafii pod wezwaniem św. Katarzyny,
    pierwszej parafii na terenie Mazowsza.
    Zbudowany w tych latach kościół po przebudowach nadal stoi w tym samym miejscu,
    na wzgórzu przy dzisiejszej Dolinie Służewieckiej.
    Opiekunami drewnianej świątyni są zakonnicy regularni z Czerwińska.
  • 1240 – Konrad mazowiecki przemianowuje Wieś Służew na Borzęcin.
    Jednak nazwa Służewa powraca z biegiem lat.
  • 1245 –  Gotard zakłada na tym terenie strażnice
    jako punkt strategiczny do obrony grodu książęcego w Jazdowie
     Faktem będącym potwierdzeniem tej tezy jest
    strategiczne położenie strażnicy między grodami w Czersku i Jazdowie,
    a także fakt przebiegania tedy głównego szlaku handlowego z południa Francji do Kijowa.
    Wtedy skarpa była skarpą wiślaną, a obok niej przebiegał bród, co umożliwiało przeprawę przez Wisłę.
  • 1528 – jak donoszą zakonne kroniki Służew liczył 7 łanów (ok. 118 ha)
  • 1565 – kroniki parafialne kościoła św. Katarzyny donoszą o pewnym paradoksie.
    Otóż odbył się w tym kościele ślub, który przez niektórych uważany był za uroczystość ślubną Gotarda.
    Przekazy te mówią także o tym, że został on pochowany w kościelnej krypcie w prezbiterium.
    Jednak prace archeologiczne pozwoliły na wydobycie szczątków człowieka,
    u którego boku odnaleziono miecz.
    Badanie miecza wskazuje, że był to miecz należący do warszawskiego kata.
    Jak wiadomo kat uważany był[ za duszę nieczystą, nie wiadomo więc,
    skąd ślub kościelny kata, a potem jego pochówek w prezbiterium świątyni.
  • 1631 – kronika parafialna odnotowuje wielki pożar i zniszczenie budynku kościoła.
    Natychmiast rozpoczęto prace renowacyjne świątyni.
    Świątyni zostaje przywrócona świetność.
  • 1655–1658 – na terenach Służewa stacjonowały wojska szwedzkie, łupiąc i demolując całą okolicę.
  • 1664 – proboszcz Krzysztof Szumowski z pomocą ówczesnych właścicieli tych terenów
    (Służewskich, Konińskich, Kłopockich i Czerniakowskich) przez 11 lat odbudowuje świątynie.
    Wkrótce ziemie te przechodzą na własność Lubomirskich, a potem Sobieskich.
  • 1724 – hetmanowa w koronie E. Sieniawska nabywa Służew i sąsiadującą z nim wieś Wyczółki.
  • 1742–1745 – dzięki dofinansowaniu Augusta Czartoryskiego kościół św. Katarzyny
    został odbudowany i przebudowany do stylu barokowego.
  • 1818 – Czartoryscy i Potoccy zakładają tu swoją rezydencję letnią „Gucin”.
  • 1839 – w pobliżu kościoła św. Katarzyny zostaje utworzony i poświęcony cmentarz służewski.
  • 1846 – kościół zostaje przebudowany przez Franciszka Marię Lanciniego do neoromańskiej formy,
    która przetrwała do dnia dzisiejszego.
    Przebudowę świątyni fundował właściciel ówczesnych terenów August Potocki.
  • 1846–1864 – wieś Służew reprezentowana przez sołtysa J. Toczyskiego
    prowadziła proces o zniesienie ciężarów i powinności pańszczyźnianych.
  • 1864 – przeprowadzono uwłaszczenie 44 gospodarstw, na 342 ha gruntu,
    a wieś przyłączono do gminy Wilanów.
  • 26 czerwca 1875 – Na Służewcu zostaje wybudowana kapliczka dziękczynna.
    Kapliczka przetrwała do dziś.
  • 1881 – na terenie świątyni św. Katarzyny powstaje wolno stojąca dzwonnica,
    wzniesiona w stylu pseudogotyckim.
    Mieści ona m.in. XVI-wieczny dzwon „Ave Maria”,
    będący wcześniej na wyposażeniu nieistniejącego dziś,
    gotyckiego kościoła św. Jerzego na Nowym Mieście w Warszawie.
  • 1905 – w Służewie było 917 mieszkańców, 63 domy, kościół, szkoła, zajazd, 3 sklepy,
    a w wydzielonym Służewie Poduchownym 4 domy i 13 mieszkańców
  • 1921 – folwark służewski liczył 11 domów i 150 mieszkańców,
    wieś – 66 gospodarstw i 520 mieszkańców,
    Służew Poduchowny – 4 domy i 44 mieszkańców.
    Założono tu również cmentarz parafialny Służewa,
    położony do dziś w trójkącie ulic Wałbrzyskiej, J.S. Bacha i Noskowskiego.
  • 1932 – Służew zostaje podzielony na dwie części.
    Pierwszą działkę wraz z zabudowaniami dworskimi kupił proboszcz Adam Wyrębowski,
    to teren o powierzchni 250 ha,
    a drugą Dominikanie, którzy na tych terenach chcą założyć klasztor.
  • 1935 – budowa zespołu klasztornego oo. Dominikanów
    Na 4 ha powstaje trzypiętrowy budynek mieszkalny, kaplica i pomieszczenia gospodarcze.
    Cały teren ogrodzony jest wysokim murem,
     który stoi do dnia dzisiejszego.
    Wzdłuż Puławskiej kursuje w tym czasie kolejka grójecka.
    Stacja początkowa od 1938 r. znajdowała się we wsi Szopy Polskie,
    czyli na terenie późniejszego dworca południowego, a dzisiejszej stacji metra Wilanowska.
    Część zabudowy stacyjnej zachowała się do dzisiaj w okolicy pętli autobusowej.
  • 1938 – Gruntowny remont kościoła św. Katarzyny
  • 1994 – wybudowano kościół św. Dominika
  • 7 kwietnia 1995 – otwarcie pierwszej linii metra warszawskiego wraz ze stacją A6 Służew
  • 1999 – otwarcie Centrum Handlowego Land

PODSUMOWANIE :
Mieszkam w dobrej dzielnicy,
Dzielnicy, o bardzo bogatej i ciekawej historii.

10:16, hanula1950 , GTWb
Link Komentarze (1) »
czwartek, 20 grudnia 2018

Szyna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
 
 
To jest strona ujednoznaczniająca. Poniżej znajdują się różne znaczenia hasła: Szyna.
  • Szyna - profil metalowy o przekroju dwuteownika lub zbliżonym
  • Szyna - w medycynieMechanika i energetyka:
  • Szyna DIN - standard (EN 50022, BS 5584) szyny montażowej
    do montażu modułowej aparatury elektrycznej
  • Trzecia szyna - forma zasilania dolnego pociągów elektrycznych
  • Szynoprzewód - element przewodzący elektrycznie do przekazywania prądu o dużej wartości
  • szyna wyrównawcza - szyna łącząca urządzenie piorunochronne z urządzeniami w budynku

Informatyka i automatyka:

  • Szyna sterująca - połączenie między jednostką centralną i pamięcią oraz układem wejścia-wyjścia
  • Szyna adresowa - połączenie między jednostką centralną i pamięcią
  • Szyna danych - część magistrali odpowiedzialna za transmisję właściwych danych

W Warszawie jest dużo SZYN, bo mamy tory tramwajowe.

Szynka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
 
 
 
 
 
Szynka z goździkami

Szynka – wyrób garmażeryjny pozyskiwany z tuszy wieprzowej,
schłodzony lub mrożony z kością lub bez
Barwa mięśni może być jasno różowa do czerwonej, dopuszcza się zmatowienia.
Barwa tłuszczu – biała z odcieniem kremowym lub lekko różowym,
w przypadku mięsa i tłuszczu mrożonego dopuszcza się nieznaczne zszarzenie barwy na powierzchni.
Zapach swoisty charakterystyczny dla mięsa świeżego wieprzowego
bez oznak zaparzenia i rozpoczynającego się psucia, niedopuszczalny zapach płciowy.

Odcięta z tylnej półtuszy bez nogi i golonki;
golonka odcięta na wysokości 1/3 kości goleni (licząc w dół od stawu kolanowego),
przepołowione kręgi kości krzyżowej oraz fałd tłuszczu pachowego wycięty.
Tłuszcz z zewnętrznej powierzchni szynki powinien być zdjęty,
aczkolwiek dopuszcza się pozostawienie warstwy tłuszczu do grubości 2 cm.
W skład szynki wchodzą:
kości miednicy (kulszowa, łonowa, biodrowa), kość udowa z rzepką,
1/3 kości goleniowych (strzałkowej i piszczelowej),
przepołowiony kręg kości krzyżowej oraz mięśnie:
półbłoniasty, czworogłowy, dwugłowy, półścięgnisty, pośladkowy oraz brzuchaty.

 Zwykle ten termin jest ograniczony do mięsa ze świni lub dzika.

Szynka może być konserwowana na sucho lub na mokro.
Do konserwowania na sucho wykorzystuje się zwykle mieszaninę soli
i innych substancji chemicznych (jak np. saletra lub nitryt), po czym się ją suszy.
Szynka zakonserwowana na sucho potrzebuje pewnego czasu na proces rehydratyzacji przed spożyciem.
Do konserwowania na mokro wykorzystuje się solankę wprowadzaną przez zanurzenie lub wstrzyknięcie.

Z szynki często wytwarza się inne produkty spożywcze, jak np. szynka wędzona.

W każdy warszawskim sklepie mięsnym można kupić WARSZAWSKIE SZYNECZKI.

CHWILA Z HUMOREM :

Matka złości się na córkę :
- Jak już masz słabość do żołnierzy, to wybierz sobie jednego i z nim bądź,
  a nie codziennie z innym !
- Mamo, jeden i ten sam żołnierz nie dostanie codziennie przepustki.

Telewizja, ,,Pytanie na śniadanie".
- Gościmy dzisiaj pana Wacka, najsłynniejszego polskiego morsa.
  Panie Wacku, kiedy po raz pierwszy wykąpał się pan w przerębli ?
- Jak wszyscy - gdy sobie skracałem drogę przez jezioro...

- Słyszałeś o tych dwóch złodziejach, którzy ukradli kalendarz ?
- ???
- Obaj dostali po sześć miesięcy.

06:28, hanula1950 , GTWb
Link Komentarze (5) »
wtorek, 20 listopada 2018

Wydarzenia

Alexander ZverevAlexander Zverev
  • Niemiec Alexander Zverev (na zdjęciu) zwyciężył w rozgrywkach singlistów
    podczas turnieju ATP World Tour Finals,
    zamykającym sezon profesjonalnych rozgrywek mężczyzn w tenisie ziemnym (18 listopada)
  • U wybrzeży półwyspu Valdés zlokalizowano szczątki zaginionego rok wcześniej
    argentyńskiego okrętu podwodnego ARA „San Juan” (16 listopada)
  • Zakończyły się, rozgrywane w Aszchabadzie,
    mistrzostwa świata w podnoszeniu ciężarów (10 listopada)

Zmarli:
Andrzej GmitrukWitold SobocińskiAndrzej GrembowiczLubomir Tomaszewski
Flemming NielsenWilliam GoldmanMorten GrunwaldFernando del Paso

Więcej…

Rocznice

20 listopada: imieniny obchodzą m.in.: Oktawia, Rafał i Sędzimir
Okrągłe, pięcioletnie rocznice:

Jan II KazimierzJan II Kazimierz
  • 1648 – na króla Polski wybrany został Jan II Kazimierz (na portrecie pędzla Daniela Schultza)
  • 1858 – urodzili się:  szwedzka pisarka Selma Lagerlöf, laureatka Nagrody Nobla w dziedzinie literatury,
    członek Akademii Szwedzkiej; tworzyła literaturę dla dorosłych
    jednak międzynarodową popularność przyniosła jej książka dla dzieci Cudowna podróż
    – najbardziej niezwykły podręcznik do geografii Szwecji, w którym niesforny Nils
     pomniejszony do rozmiarów krasnoludka przyłącza się do stada
    migrujących dzikich gęsi i wraz z nimi wyrusza w podróż przez cały kraj,
    od Skanii do Laponii, poznając – dosłownie z lotu ptaka –
    różnorodność i piękno wszystkich krain geograficznych Szwecji
    oraz   polski prawnik Tadeusz Wróblewski, założyciel Biblioteki Wróblewskich w Wilnie
  • 1923 – urodził się Leon Łukaszewicz, jeden z pionierów polskiej informatyki,
    twórca Analizatora Równań Różniczkowych
  • 1978 – zmarł włoski malarz Giorgio de Chirico
  • 2008 – zmarł polski aktor filmowy, teatralny i telewizyjny Jan Machulski,
    odtwórca roli Henryka Kwinto w filmie Vabank,
    reżyserowanym przez jego syna, Juliusza Machulskiego

Dzisiaj 20 listopada, a więc mamy jesień.
Na razie jest to ładna jesień.
Dzisiejszy dzień jest piękny, słoneczny.
Jesienne zdjęcia postaram się dać jutro.
Dziś będzie u mnie Piotruś to wyjmie je z aparatu.

 

13:52, hanula1950 , GTWb
Link Dodaj komentarz »
piątek, 20 lipca 2018

Kocham mooje miasto.
Tym miastem jest WARSZAWA.
Tu się urodziła moja mama.
Tu ja się urodziłam i zapewne tu umrę.
Bardzo lubię oglądać zdjęcia starej, przedwojennej Warszawy.
Lubię również patrzeć, jak powstają nowe osiedla, jak moje miasto się rozrasta.

Warszawa

Zdjęcia pochodzą z pisma ,,Stolica", które zawsze kupuję.

Stolica

05:34, hanula1950 , GTWb
Link Komentarze (2) »
czwartek, 21 czerwca 2018

Bareja1

Bareja2

data urodzenia: 5 grudnia 1929
data śmierci: 14 czerwca 1987

(odszedł w wieku 57  lat)
miejsce urodzenia: Warszawa, Polska
stan cywilny: żona Hanna Kotkowska (od 1958 do jego śmierci), 2 dzieci: syn Jan, córka Katarzyna
nagrody: Złota Kaczka Reżyser komediowy stulecia za film Miś w roku 2008 oraz 1 nominacja
Stanisław Bareja
 

biografia 

STANISŁAW BAREJA

Jeden z najpopularniejszych twórców filmowych.
Ukończył reżyserię w łódzkiej PWSF.
Debiutował w 1960 r. Gatunkiem, w którym talent Barei zrealizował się najpełniej była komedia.
Jego filmy takie jak "Miś", "Brunet wieczorowa porą", "Co mi zrobisz jak mnie złapiesz", "Nie ma róży bez ognia"
znalazły swoje miejsce w ścisłej czołówce polskiej kinematografii i z pewnością zasługują na miano kultowych.
Posiadał niezwykły i rzadki dar obserwacji.
Segregował świat na swój własny sposób. Prozaiczna i często absurdalna polska rzeczywistość była dla niego swoistym natchnieniem.
Każda najbardziej błaha scenka "spod budki z piwem" mogła stać się motywem filmowym.
Wielu aktorów stworzyło w jego filmach swe najwspanialsze kreacje
(Stanisław Tym w "Misiu", czy Wojciech Pokora w "Poszukiwany Poszukiwana").
Bareja był również twórcą seriali telewizyjnych, m.in. pierwszego polskiego serialu "Barbara i Jan",
a także tak popularnych komedii jak "Zmiennicy" czy "Alternatywy 4". Zmarł 14 czerwca 1987 r.

06:07, hanula1950 , GTWb
Link Komentarze (1) »
piątek, 20 kwietnia 2018
wtorek, 20 marca 2018

W Warszawie jest dużo ulic, które mają swoich słynnych patronów.
Ja ograniczyłam się tylko do mojego osiedla, czyli jest to SŁUŻEW NAD DOLINKĄ.
Mieszkam na ulicy J.S. BACHA.

Johann Sebastian Bach

Z Wikipedii
 
 
Johann Sebastian Bach
Ilustracja
Johann Sebastian Bach na obrazie olejnym Eliasa Gottloba Haussmanna
Data i miejsce urodzenia 21 marca?/31 marca 1685
Eisenach, Księstwo Saksonii-Eisenach
Data i miejsce śmierci 28 lipca 1750
Lipsk, Elektorat Saksonii
Instrumenty organy, klawesyn, skrzypce, altówka
Gatunki muzyka barokowa
Zawód kompozytor, organista, kapelmistrz, kantor

Johann Sebastian Bach (w formie spolszczonej Jan Sebastian Bach )
 ur. 21 marca 1685 w Eisenach,
zm. 28 lipca 1750 w Lipsku)
kompozytor i organista niemiecki epoki baroku,
jeden z najwybitniejszych artystów w dziejach muzyki.

Johann Sebastian Bachurodził się 21 marca 1685 w niemieckim mieście Eisenach.
Był ósmym dzieckiem muzyka miejskiego w Eisenach,
Johanna Ambrosiusa Bacha  i Marii Elisabeth Lämmerhirt .
Pochodził z osiadłej w Turyngii i Saksonii rodziny luterańskiej.
Do czasów Jana Sebastiana aż 45 potomków Hansa Bacha zostało muzykami.
Oprócz ojca zawodowo muzykowali wujowie.
Byli organistami kościelnymi, muzykami nadwornymi i kompozytorami.
Także synowie Jana Sebastiana byli twórcami muzyki.

W latach 1692–1695 Bach uczęszczał do szkoły łacińskiej przy kościele św. Jerzego. 
Ojciec uczył młodego Bacha gry na skrzypcach oraz klawesynie,
podczas gdy jego stryj – Johann Christoph
– udzielał Janowi Sebastianowi lekcji gry na organach.
Bach był bardzo zdolnym uczniem
i w krótkim czasie opanował sztukę gry na tych instrumentach.

Matka Bacha zmarła w 1694 roku, a dziewięć miesięcy później, zmarł także jego ojciec.
Osierocony Jan Sebastian nie miał jeszcze 10 lat,
gdy opiekę nad nim przejął najstarszy brat - Johann Christoph.

Ohrdruf

Jan Sebastian uczęszczał do miejscowego liceum,
które dało mu solidne podstawy wykształcenia humanistycznego.
W domu brata chłopiec uczył się gry na różnych instrumentach,
przepisywał też kompozycje ówczesnych mistrzów.

Jan Sebastian był przede wszystkim organistą,
w późniejszych latach grał też na klawesynie,
klawikordzie oraz na skrzypcach i altówce.

Wybitny talent Jana Sebastiana został zauważony przez kantora liceum,
który przekonał Johanna Christopha,
by wysłać chłopca na dalszą naukę do Lüneburga.

Lüneburg

W 1700 roku Jan Sebastian przybył do Lüneburga,
gdzie przyjęto go jako sopranistę w chórze dla chłopców tamtejszego kościoła św. Michała.
Uczęszczanie do szkoły godził z zarobkowaniem jako chórzysta. 
Został skrzypkiem i altowiolistą w przykościelnej orkiestrze,
sporadycznie udzielał się jako klawesynista i organista.
Został także kierownikiem chóru.

Dojrzewanie artystyczne wzbogacił kontaktem ze świecką muzyką koncertową.
Poznał ją na przesiąkniętym kulturą francuską
dworze książęcym Georga Wilhelma w pobliskim Celle.
W rezydencji organizowano wieczory muzyczne,
utrzymywano kapelę dworską, a nawet zespół operowy.

Weimar i Arnstadt

Po skończeniu w 1703 roku nauk gimnazjalnych w Lüneburgu ,
Bach nie zdecydował się na kontynuację nauki.
Odpowiednio przygotowany, wybrał zawód muzyka.
Najął się do kapeli dworskiej księcia Jana Ernesta III w Weimarze.
Kilka miesięcy później został drugim organistą w Arnstadt
oraz opiekunem chóru uczniowskiego.

Mühlhausen/Thüringen

Nową pracę znalazł Bach w niewielkim Mühlhausen/Thüringen,
gdzie został organistą w kościele św. Błażeja (1707).

17 października 1707 roku w Dornheim koło Arnstadt
Bach poślubił swoją daleką kuzynkę, Marię Barbarę, córkę organisty.
Miał z nią siedmioro dzieci.

Po roku Bachowie wyjechali z Mühlhausen/Thüringen 
Zanim doszło do przeprowadzki, w 1708 na zamówienie rady miejskiej
napisał Bach kantatę Gott ist mein König.

Weimar

 
Młody Bach na portrecie Joachima Ernsta Rentscha

W 1708 roku przeniósł się na dwór książęcy w Weimarze.
Na dworze Wilhelma Ernsta pełnił funkcję organisty, grywał także na klawesynie.

W 1714 został mianowany przez księcia koncertmistrzem.
Sprawowanie tej funkcji wiązało się m.in. z wykonywaniem
w zamkowym kościele kantat, które Bach sam komponował.
Powstawały one regularnie, co cztery tygodnie.

Okres weimarski był bardzo płodny dla Bacha.
Powstało wówczas wiele znakomitych dzieł organowych.
Rozpoczął też pracę nad Orgelbüchlein, mającym służyć jego synowi, Wilhelmowi Friedemannowi.
Ta „książeczka” zawiera tradycyjne luterańskie hymny kościelne
ułożone w sposób łatwy do nauki dla adeptów gry na organach.

W 1718 odwiedził Drezno, aby zapoznać się z życiem muzycznym na dworze Augusta II.
Na elektorskim dworze działał m.in. znany organista Christian Petzold,
czeski kompozytor Jan Dismas Zelenka, przebywał tam też zespół operowy z Wenecji.

Pod koniec 1717 roku rodzina Bachów opuściła Weimar.
Powodem było niepowodzenie kompozytora w staraniach o funkcję nadwornego kompozytora.

Köthen

Bach rozpoczął poszukiwanie nowego zatrudnienia.
Tak trafił na kolejny dwór, tym razem księcia Leopolda z Köthen.
Tutaj z miejsca został mianowany kapelmistrzem.
Młody i dobrze wykształcony władca utrzymywał niemałą
kapelę dworską, wśród której było kilku znakomitych muzyków.
Sam posiadając wykształcenie muzyczne, doceniał talent Bacha, 
dawał mu znaczną swobodę twórczą oraz wykonawczą. 

 Bach komponował liczne dzieła instrumentalne, między innymi Koncerty brandenburskie,
suity francuskie i angielskie, suity na wiolonczelę solo, sonaty i partity na skrzypce,
sonaty na flet i klawesyn oraz na skrzypce i klawesyn.

Pierwsze lata w Köthen to czas stabilizacji i spokoju w życiu kompozytora.
Przerwała go śmierć żony, która zmarła nagle 7 lipca 1720. 
Jan Sebastian, z trudem godzący obowiązki zawodowe z domowymi
oraz z wymagającą skupienia pracą twórczą,
potrzebował więc żony, by zapewnić dzieciom opiekę.
Wkrótce poznał młodą sopranistkę, Annę Magdalenę Wilcke, córkę trębacza dworskiego.
Do małżeństwa doszło już w 1721.
Mimo różnicy wieku (17 lat), para stworzyła udane małżeństwo,
które doczekało się trzynaściorga dzieci.
Anna wspierała Jana Sebastiana w jego zajęciach kompozytorskich.

W 1722 roku zmarł Johann Kuhnau, organista kościoła św. Tomasza w Lipsku.
38-letni Bach stanął do konkursu i otrzymał upragnione stanowisko.

Lipsk

 Bach był kantorem w kościele św. Tomasza
od maja 1723 roku i funkcję tę sprawował do śmierci.
Objęcie posady w Lipsku wymagało odwagi, 
z kapelmistrza książęcego Bach stał się z powrotem kantorem miejskim.
W pierwszych latach spotkało go kilka znaczących niepowodzeń.
Już do końca życia prześladował Bacha brak wykształcenia uniwersyteckiego.

Nowa praca wymagała nie tylko nauczania śpiewu w szkole przykościelnej,
ale też systematycznego dostarczania muzyki do dwóch głównych kościołów Lipska.
Ponieważ Bach był człowiekiem pobożnym, preferującym w swojej twórczości muzykę religijną,
podjął się komponowania na każdy tydzień nowego utworu o charakterze religijnym.

Kantaty były wykonywane podczas nabożeństw w każdą niedzielę
przez chór alumnów pod kierunkiem samego autora.

W 1729 został dyrektorem Collegium Musicum.
 W 1733 Bach rozpoczął starania o tytuł nadwornego kompozytora Augusta III Sasa.
Zadedykował królowi Kyrie i Gloria, dwie pierwsze części z Mszy h-moll,
a następnie kilka kantat, m.in. na koronację w Krakowie.

W 1736 r. Bach otrzymał funkcje kapelmistrza kapeli drezdeńskiej.

W 1741 napisał Wariacje Goldbergowskie,
skomponowane specjalnie dla hrabiego Hermana Karla von Keyserlinga,
niemieckiego dyplomaty w służbie rosyjskiej, wielkiego miłośnika muzyki.

W 1747 przybył na poczdamski dwór Fryderyka II Wielkiego.
W salonach pałacu Sanssouci młody Fryderyk II, poeta, filozof i muzyk,
wielki adorator kunsztu muzycznego, zagrał temat na flecie,
na podstawie którego Bach miał zaimprowizować fugę.
Jan Sebastian przygotował wieloczęściowy utwór,
który zadedykował królowi pod nazwą Musikalisches Opfer .

Pod koniec życia Bach ukończył pracę nad Mszą h-moll, zwaną Wielką,
która zawierała fragmenty pochodzące z dzieł skomponowanych wcześniej.
Wielka msza h-moll nigdy nie została wykonana za życia autora.

W Lipsku artysta przyjaźnił się z poetą Christianem Friedrichem Henricim,
który pisał libretta do wielu jego utworów. 

Pobożność Bacha nie kolidowała z rubasznym humorem, z którego był znany.
Kompozytor uwielbiał zabawy, lubił wino.

W 1749 Bachowi pogorszył się wzrok.
Zaćma w krótkim czasie spowodowała całkowitą ślepotę.
Operacja angielskiego okulisty przyniosła chwilową poprawę,
jednak już kilka dni później potrzebna była kolejna interwencja chirurgiczna.
W ranę wdała się infekcja, po czym zdrowie kompozytora zupełnie się załamało.
Śmierć nastąpiła w 1750 w wyniku wylewu krwi do mózgu,
który spowodował niemal całkowity paraliż.
Jan Sebastian Bach został pochowany w prezbiterium kościoła św. Tomasza.

Po śmierci został zapomniany.
Gdy w 1818 wielbiciele muzyki Bacha chcieli postawić pomnik na jego grobie,
nie potrafiono dokładnie określić miejsca pochówku.
W 1894, w trakcie likwidacji cmentarza, podjęto poszukiwania grobu kompozytora.
Znalezione szczątki zostały poddane pomiarom anatomicznym,
po czym złożono je w krypcie kościoła św. Jana.
Podczas II wojny światowej kościół uległ zniszczeniu,
a prochy Bacha wróciły do kościoła Św. Tomasza.
Umieszczono je w kościelnej krypcie i tam znajdują się do dziś.
W 1908 obok kościoła ustawiono pomnik autorstwa Carla Seffnera .

Jedyny zachowany autentyczny portret Bacha
wyszedł spod pędzla Eliasa Gottloba Haussmanna,
cztery lata przed śmiercią kompozytora.

Po śmierci Bacha jego muzykę niemalże zignorowano
- już za życia określało się jego utwory jako przestarzałe.
W obiegu pozostawały głównie kompozycje dydaktyczne.
Współcześni mu stwierdzili,
iż "styl Bacha jest harmonijny i pełen wyrazu, ale niemelodyjny i pozbawiony wdzięku".
Jego synowie określili to bardziej radykalnie - nazwali Bacha "starą peruką".
Jedynie najstarszy z nich szanował dorobek ojca, i dbał o jego przechowanie.

 

Jan Sebastian Bach jest autorem ponad 1000 znanych utworów,
skatalogowanych w XX w. przez Wolfganga Schmiedera.

Bach sięgał po wszystkie współczesne sobie gatunki muzyczne, poza operą.
Pisał utwory na organy i klawesyn, komponował fugi, muzykę chóralną oraz kameralną.
Był mistrzem muzyki polifonicznej.
W sposób mistrzowski posługiwał się kontrapunktem.

 Po śmierci Bach został zapomniany,
jego nazwisko przyćmiła kariera syna, Carla Philippa Emanuela.
Jan Sebastian Bach został ponownie „odkryty” przez Feliksa Mendelssohna-Bartholdy’ego,

Trzy utwory Bacha nagrane zostały na pozłacanym dysku Voyager Golden Record,
umieszczonym na dwóch sondach programu Voyager
wystrzelonych w przestrzeń kosmiczną w 1977.

Inspiracje

 
Pomnik Bacha przed kościołem św. Tomasza w Lipsku

Współcześni bacholodzy wyróżniają cztery podstawowe źródła inspiracji kompozytora.

  1. Śpiew kościoła protestanckiego, czyli chorał;
  2. Tradycje niemieckich szkół organowych XVII w., szkoły północnej (Dietrich Buxtehude),
    szkoły południowej (Johann Pachelbel), a także twórczość Jana Pieterszoona Sweelincka;
  3. Francuska muzyka klawiszowa XVII w. ,
    później także muzyka klawesynowa François Couperina;
  4. Włoska muzyka instrumentalna (concerti grossi)
    i wokalno-instrumentalna (opera, kantata, aria).

W początkach XVIII w. na dworach książąt niemieckich
rozbrzmiewała muzyka instrumentalna.
Bach miał niejednokrotnie okazję poznać utwory
Antonia Vivaldiego, Arcangela Corellego, Tomasa Albinoniego.

 
Popiersie J.S. Bacha w Bydgoszczy (w parku Jana Kochanowskiego, jako jeden z posągów galerii pomników kompozytorów i wirtuozów)

Nowy typ kantaty protestanckiej, którego najdoskonalszą realizację stworzył Bach,
ukształtował się w Niemczech pod wpływem opery.

Na święta kościelne, takie jak Boże Narodzenie, Wielki Piątek czy Wielkanoc,
Bach tworzył dzieła szczególnie uroczyste i doniosłe: oratoria i pasje.
Znajdziemy wśród nich najgenialniejsze dzieła europejskiego baroku.

 

 

 
 

 

 

 

 

 

10:22, hanula1950 , GTWb
Link Komentarze (8) »
środa, 20 lipca 2016

MOJE CV :

- 5.04.1950 - urodziłam się
- 1955 - 1957 - przedszkole
- 1957 - 1964 - szkoła podstawowa
- 1964 - 1968 - liceum
- 1968 - 1970 - Studium Nauczycielskie - język rosyjski i nauczanie początkowe
- 1970 - rozpoczęcie pracy w szkole
- 1971 - ślub
- 1972 - urodzenie córci
- 1974 - 1978 studia na uniwersytecie - filologia rosyjska
- 1978 - rozwód
- 1979 - prawo jazdy
- 1989 - śmierć taty
- 1993 - śmierć mamy
- 2000 - koniec pracy, emerytura
- 2000 - 2002 - praca na pół etatu
I to by było na tyle. jestem i jakoś żyję.
Raz jest lepiej, raz gorzej, ale w sumie może być.

CHWILA Z HUMOREM :

Zgodnie z najnowszymi zasadami etykiety zachowania przy stole :
łyżkę trzymamy w prawej ręce, iPhone' - w lewej.

- Jak określić poszukiwanie starych rzeczy na dnie morza ?
- Wykąpieliska.

Chłopak, który poszedł tylko na jedne zajęcia kursu karate, zdążył się tylko pokłonić chuliganom.

- Jaka jest najbardziej szalona rzecz, którą zrobiłeś dla pieniędzy ?
- Poszedłem do pracy.

Hela otrzymała w czasie dwutygodniowych wczasów tylko jeden SMS od męża :
,,Gdzie jest korkociąg ?".

Gdzie mały ?

08:14, hanula1950 , GTWb
Link Komentarze (8) »
poniedziałek, 20 czerwca 2016

Młodym być  i więcej nic
(Быть молодым и ничего больше)


Muzyka: Jerzy Petersburski
Słowa: E. Schlechter i L. Starski

1. Dopókiśmy młodzi i sercem, i duszą,
Nie wiemy, jak cenić ten skarb...
Dopiero, gdy włosy się srebrem przypruszą,
Widzimy, co skarb ten był wart!
Żałujemy tych dni, a po nocach się śni
Jedna prawda, a prawda ta brzmi:

I srebro i złoto to nic,
Chodzi o to,
By młodym być i więcej nic!
Nie rozgłos, nie sława,
Nie stroje, zabawa,
Lecz młodym być i więcej nic!
A jeszcze do tego
Mieć kogoś bliskiego
I kochać go i więcej nic!
Najbiedniejszym być,
Najskromniejszym być,
Ale mieć przed sobą świat...
Zakochanym być
I kochanym być,
I mieć wciąż dwadzieścia lat!

2. Choć młodość jest często i smutna i trudna,
To nic! Nie narzekaj na los!
Po latach zrozumiesz, że młodość jest cudna
Pomimo tych zmartwień i trosk,
Więc korzystaj z tych lat, dzień i noc, o tem myśl,
I pamiętaj, pamiętaj od dziś:

Że srebro i złoto to nic...

3. Właściwie już cała piosenka skończona,
Lecz jeszcze powtórzę ją raz.
Spytacie: a po co? Bo chcę, żeby ona
Została i żyła wśród nas!
Żeby każdy ją znał i powtarzał od dziś,
I zrozumiał zawartą w niej myśl:

Że srebro i złoto to nic...

Dom zły

Taka skucha

 
1 , 2 , 3 , 4 , 5